In deze drukke eerste week na de vakantie is er weer veel gebeurd.

Elke dag ben ik naar Alkmaar gefietst, dus in totaal 200 km.

Maandag geschaakt 's avonds , dat is ook 3 uur sporten.

Dinsdag met Super E en Martin 5 x 1 km gelopen in het park Overbos. Het ging wat moeizaam, de tijden waren op het randje van het toelaatbare, zo' n 4,35 p/km.

Woensdag met de KLG in park Assumburg weer  een interval. Deze keer was het wat relaxter en hoefde ik niet echt aan te zetten.  Voor zaterdagnacht stond de Droomtijdloop in Delft op het programma. Zondag leek het me wel lekker als de training door iemand zou worden overgenomen. Helaas lukte het niet een vervanger te vinden alle 3 de vervangingstrainers konden niet.

Om 12 uur zaterdagnacht ben ik met Super E. naar Delft gereden. Ondanks dat de A4 voor werkzaamheden was afgesloten waren we ruim op tijd bij Sportpark de Wippolder.

Even het startnummer ophalen, koffie drinken en vol verwondering kijken naar die andere 1400 idioten die willen hardlopen midden in de nacht. Om 2 uur zondagmorgen klonk het startschot. Darmproblemen noopten mij rustig te lopen. Dat was ook niet echt erg want ik wilde ook om me heen kunnen kijken en genieten. Ook het parcours was nogal ongelijk en je moest erg voorzichtig zijn zo in het donker. Langs de weg stonden soms tientallen vuurkorven, wat een mooi gezicht was maar je adem werd door de rook benomen. Het kroegleven in Delft was in volle gang dus aan enthousiast publiek geen gebrek! De route voerde ook langs de kerk waar alle Oranjes begraven liggen. Na het centrum kwamen we in de Delftse Hout terecht. Hier was een kilometer lang de route verlicht met honderden fakkels! Echt feeeriek en volop genieten. Doordat de klok om 3 uur 1 uur terug gezet werd kwam mijn droomtijd uit op 47,02 minuten op de halve marathon, ,een verbetering van 41 minuten ten opzichte van het oude record. Dus ik ben lekker bezig! Ook Super E. was met 1 uur 10 zeer tevreden. We kwamen ook Paul van Raaij en Piet Vlaanderen tegen van de KLG. Zij deden de duo-run.

Moe maar voldaan keerden we huiswaards.

Helaas ging de wekker na 3 uurtjes slaap weer om training te geven bij de KLG. Henk was zo attent om zijn training in te orten voor het geval dat ik er niet zou zijn. Waarvoor dank. De lopers van mijn groep toonden begrip voor mijn wat mindere presteren deze morgen. We hebben echt ( toch wel ) lekker door de schitterende herfstpracht van het duin gelopen.

Een rustige week in loopland. De familie Khadaffi ( of Kaddafi, of Kadaffi of Kompleet Maffie) zal het wat betreft die rustige week niet met mij eens zijn.

Maandag, toen oom Muhamar nog rustig in zijn rioolbuis zat te kaarten ben ik met Ine naar Groningen gereisd om een start te maken met het lopen van het Pieterpad. Onze verwachtingen waren hooggespannen en wij zouden wel even 2 etappes in 1 dag doen. Niet dus. Voordat je een keer in Pieterburen bent is de halve dag om. Dus we startten om 11.30 uur, na een reis per auto, trein en bus van 3,5 uur. Het weer was mooi, droog en bewolkt.

Het is wel een apart gevoel / idee dat je bezig bent heel Nederland te voet te doorkruisen. We kwamen echter niet verder dan Garnwerd, dus dan weet je het wel.

Aangezien we wat afgeschrikt werden door het regenachtige weer van de dinsdag en tevens een lichte blessure te noteren viel besloten we eens iets cultureels te doen. En vooral iets overdekts: het Groninger museum. Was helemaal leuk. Ik weet weer dat ik niet veel snap van kunst. Wel kan ik zeggen wat ik mooi vind en wat niet. De slotconclusie is: als ik ga schilderen passen mijn werken er feilloos tussen ( op de abstracte afdeling).

Woensdag mocht ik weer aan de bak met de KLG in het Park te Heemskerk. 15 x 200m stond er op het programma. Een stevige training die wel heel lekker is. Het was droog totdat we net klaar waren en op de parkeerplaats stonden na te praten. Toen brak er een hoosbui los! Snel schuilen in het "bushokje bij de fietsenstalling". Maar al met al weer lekker gelopen.

Zaterdag ben ik met Super E. op pad geweest voor de duurloop van 1.20 uur. Een mooi rondje over strand en door het duin. Helemaal lekker.

Zondag stond de KLG weer op het programma voor een duurloop van een uur. Bij de start was het nog wat frisjes maar gaandeweg werd het steeds lekkerder weer. Het was echt genieten over de zonovergoten paden te rennen.

Na een nat begin van de week is het toch weer lekker weer geworden. Maandag en dinsdag was ik ook meer dan genoeg nat geregend, een keertje of 3 was ik gedwongen een verschoninkje aan te trekken.

 

Met hardlopen hadden we echter mazzel. Woensdag bijvoorbeeld regende het de hele dag maar 's avonds was het wonderwel droog. Het weer ( of iets anders ) had veel lopers echter dusdanig afgeschrikt dat er maar 7 lopers waren op de training. Die hebben de bruggenloop gemist, altijd lekker, even 10 x de brug over de A9 doen. Na afloop trakteerde Saskia want ze was jarig geweest( hoe oud ze werd laat ik even in het midden)

 

Vandaag stond de Heemstedeloop op het programma, een 10 km waar ik er flink tegenaan moest. Met minder dan een PR ( na mijn 45e) was ik niet tevreden. De training bij de KLG heb ik per fiets gedaan om krachten te sparen. De opkomst was prima met dit mooie weer. Er waren verschillende leden die na een blessureperiode weer aanpikten. Het was een uitgelezen ochtend daarvoor. Heerlijk in het zonnetje een rondje zweefvliegveld doen blijft een feest. Na afloop trakteerde Rina want ze was jarig geweest ( hoe oud ze werd laat ik even in het midden).

Na de training snel naar huis, omkleden en Super E. en Inge oppikken om naar Heemstede te gaan.

We waren keurig op tijd en konden rustig richting startvak. Van een warming-up was zoals gewoonlijk weer geen sprake. Aangezien ik direct snel van start zou moeten om een PR te kunnen lopen stond ik te hupsen als een incontinente lama om toch maar enigszins warme spieren en een betere doorbloeding te krijgen.

Het parcours bestond uit 2 rondjes van 5 km. Dat is altijd lastig want de aanvechting om er na 1 ronde mee te stoppen is altijd aanwezig. De 1e km ging in 4.15 ofzoiets, dus dat ging goed. Ik besloot niet meer op mijn horloge te kijken op de kilometerpunten maar me te focussen op het hardlopen. Echt geconcentreerd lopen, voelen of er op enig moment meer in zat, letten op de techniek en dat soort tactieken. Het was maar 10 km dus het tempo moest hoog kunnen zijn. Dat valt nog niet mee. Zelfs de doorkomst na 5 km durfde ik niet te kijken. Lopen,lopen lopen en maar zien waar je strandt. Dat werd de 76e plaats van de 600 deelnemers in 43,22. Dat is dus een masters PR.

Ook Super E.  liep haar snelste tijd in 10 jaar, 54,40! Echt grote klasse. Ook Inge voldeed aan haar vooraf gestelde doel, binnen het uur finishen. Ze had niet veel getraind dus dit was puur op talent gelopen.

 

Het herfstweer is in volle hevigheid losgebarsten  en het is een hele kunst tussen de buien door te sporten.

Na de Wijckloop viel het mee met de spierpijn. Maandag ben ik alleen naar Alkmaar gefietst en heb verder niet gesport, alhoewel schaken ook tot de sporten wordt gerekend. Dus dan heb ik weer wel gesport. Dinsdag stond er  12 x 200m op het programma. Dit ging wonderwel goed, zo vlak na de Wijckloop.

Woensdag stond de KLG weer op het programma. We hebben een pyramideloop gedaan in het winderige park.

Donderdag was er geen mogelijkheid te lopen want ik was pas om half 12 thuis 's avonds. Het was wel een pittige tegenwind. Vrijdagochtend bleek de wind gedraaid en had ik weer tegenwind, dus amper 7 uur later...Qua buien had ik geluk vrijdagochtend, tot de laatste 500 meter. In Alkmaar kreeg ik alsnog de volle laag pal voordat ik binnen was.

Vrijdagmiddag op de terugweg was het constant wisselend weer; dan weer droog, dan weer een bui. Daardoor was ik er helemaal klaar mee en heb niet meer gelopen.

 

In mijn vorige blog heb ik beloofd een en ander over de Start to Run te melden. De situatie daar heeft mij de afgelopen weken enorm bezig gehouden en vrijdag heb ik de knoop doorgehakt en heb mij met onmiddelijke ingang afgemeld als trainer bij Start to Run.

De oorzaak hiervan is terug te voeren tot 1 persoon: Koos Kiers, de voorzitter van DEM.

In de afgelopen jaren heeft hij meermalen zijn brevet van onvermogen gehaald in het begeleiden van beginnende hardlopers. Mogelijk is hij een goede atletiektrainer, voor beginners is hij een regelrechte ramp. Hij kan zich niet voldoende verplaatsen in de beperkte belastbaarheid van beginnende lopers.

In de aanloop van de Start to Run trainingen zijn de 4 trainers(Simone, Theo, Els en ik) bij Peter Veldhuis bijeen gekomen om de afgelopen StR te evalueren en de verbeterpunten af te spreken voor de komende sessie. Hierbij werd besloten na de reguliere 6 weken StR verder te trainen met de mensen uit de groep die dit willen gedurende nog 10 weken. Zodoende kunnen de nieuwe lopers instromen in een bestaande groep lopers. Van Koos K. werd tot dat moment niets vernomen.

Na de halve marathon van Texel heb ik wel 3 dagen moeten herstellen voordat het lopen weer lekker ging. De afstand hakt er duidelijk nog flink in. Maandag heb ik dan ook niets gedaan, behalve fietsen. Dinsdag de intervaltraining teruggebracht naar 6 x 400 m en ook in een "souplessetempo". Woensdag mocht ik weer voor de eerster keer in park Assumburg training geven. Vanwege het schitterende nazomerweer konden we in het laatste avondlicht rustig een rondje door de Broekpolder rennen. Op de terugweg richting park Assumburg kwamen we een vos tegen! Het kippenvel stond me op de armen, goed dat die vas dat niet zag....

Vrijdag stond er 5 x 1000m op het programma. Het ging weer helemaal lekker, dus eindelijk was ik hersteld.

Gedurende deze dagen ontwikkelde zich op de achtergrond ook een al langer sluimerend meningsverschil op het Start to Run front. Hierover meer in een volgend blog.

Vrijdagavond stond er weer een concert op de rol: DeWolff in P60 in Amstelveen. Een heel jonge band ( eigenlijk trio ) http://www.youtube.com/watch?v=24LgWxj9r7w geeft een beetje aan hoe dit klinkt. Eigenlijk moet je erbij zijn om het ten volle te ervaren, via Youtube mis je de sfeer in de zaal.

Zaterdag stond de StR weer op het programma. Het kost me mentaal veel energie om dit te doen deze laatste weken door alle randverschijnselen. Maar als je eenmaal weer met de lopers onderweg bent is het gewoon helemaal leuk. Dus een mooie zonnige training in de duinen gedaan.

Zondag stond de Wijckloop op het programma. Iedereen die hem wel eens heeft gelopen weet hoe zwaar hij is, of je nou de 10 of de 16 km loopt. Vorig jaar heb ik de 10 gelopen en dit jaar dacht ik de 16 wel aan te kunnen. Vooraf was het zeer gezellig; heel hardlopend Beverwijk en Heemskerk kom je tegen. Het was zelfs zo gezellig dat tijdens een gesprek ineens het startschot klonk! Ja hallo, ik sta ff te praten ja! Dit geeft wel aan dat er geen tijdsdruk op stond zondag. Gewoon op gevoel lopen en niet te hard in de warmte. Binnen 1 kilometer drupte het zweet al van mijn hoofd af. Een zwaar begaanbaar strand met wind in de rug. Na 3 km strand de duinen in en het was voordurend klimmen en dalen, zandbakken doorploegend. Ook kwamen we 2 x een groep Schotse Hamburgers tegen. Dit alles heb ik wonderwel overleefd in een tijd van 1.22,59. Daarmee was ik 35e van de 130.

's Middags ben ik nog op Bockbiertocht geweest met Super E. en Martin. Helemaal leuk, een zeer gezellig kleinschalig evenement wat zeker voor herhaling vatbaar is.

In deze laatste week voor de halve marathon van Texel was het weer razend druk qua werk en sporten. Het vinden van de balans daartussen lukt vooralsnog prima.

Hier zal ik niet teveel uitweiden over het eerste deel maar des te meer over de sport.

Maandag (19-9) heb ik 15 km gelopen omdat dit in het verregende weekend er niet van gekomen was. Alleen kijken naar de verregende Dam tot Damloop helpt niet, integendeel zelfs. Verder heb ik deze week 4 x de fiets gepakt naar Alkmaar vv, zo ook maandag. Daarmee was deze sportdag nog niet ten einde want 's avonds stond de eerste ronde van de schaakcompetitie weer op de rol. Ja, lekker inspannend, zal je zeggen, maar ik geef het je  te doen. Het is mentaal echt werken.

Dinsdagavond 3 x 2 km interval met Supewr E. en Martin in de duinen. Dit doe ik niet vaak maar is daarom best verrassend, vooral lastig mentaal. Het is steeds een behoorlijke afstand die je moet overbruggen en dan ook nog in een bepaalde tijd.

Woensdag had ik geen training bij de KLG. Een van de grote muzieklegendes uit de jaren '60 trad op in Paradiso en ik had de Beach Boys nog nooit in het wild gezien. Aangezien dit in zijn totaliteit nooit meer gaat lukken - net zo min als dat je de Beatles live gaat meekamen - was dit "as close as it gets", namelijk Brian Wilson.

Zoals je op de foto ziet was het maar net op tijd om dit mee te maken. Hoe het dan was? In de recentie van het NRC werd het treffend geformuleerd: Tenenkrommend en betoverend.

Zelf presteert de legende weinig meer, maar zijn band is virtuoos en zeer goed in staat alle oude hits voor het voetlicht te brengen. Dus toch feest! En vanwege zijn status hoort Brian daar gewoon, hij wordt niet alleen gedoogd, nee, hij wordt na elk nummer toegejuicht, het is de verering van een legende.

Dus vandaar dat ik woensdag niet bij de KLG was, maar dat Anton de groep meenam. Waarvoor wederom dank, want ik heb niets dan goede berichten ( hij was streng!) gehoord.

Donderdag was een rustdag qua lopen. Ik heb wel gefietst dus, maar verder rustig aan, want Texel wierp zijn schaduw al vooruit. Toijdens dat fietsen vloog er trouwens een wesp( denk ik ) in mijn poloshirt. Door het beknelde gevoel wat het beest blijkbaar ervoer besloot dat mormel genadeloos toe te slaan en zijn angel eens flink in mijn linkerborst te rossen- AU! Het was ergens in Limmen en ik had dus nog ruim een half uur te fietsen naar huis. Genoeg tijd om het gif lekker te laten inwerken. Resultaat: een extra cupmaat erbij aan vuurrode verharding op mijn linkerborst. 

Vrijdagavond heb ik nog 12 x 200 m gelopen met Super E. en Martin. Ging redelijk, maar niet van harte. Ik voelde toch wat spieren lichtjes opspelen.

Zaterdag was de Start to Run aan de beurt, met een 5 x 3 minutenloop. Geen probleem natuurlijk. Wel erg leuk weer. Het is een gezellige groep. Daarna heeft Ine de benen even gemasseerd. De schade viel eigenlijk best mee en vol vertrouwen ging ik dan ook naar Texel zondag.

Henk en Marja pikten mij zondagochtend zeer luxe thuis op om vervolgens via Uitgeest naar het noorden af te reizen. We waren met 12 mensen van de KLG. Vier liepen de halve marathon en 8 mensen liepen de 10 km. Het beloofde een stralende dag te worden dus de sfeer zat er goed in en de verwachtingen waren hooggespannen. Er werd in het inleidende mailverkeer al gerept over PR's.

Eenmaal op de boot was de lucht toch betrokken, wat voor hardlopen natuurlijk prima is.

Aangekomen op Texel ging de klep omlaag en 1500 lopers stroomden onder luid gejoel het eiland op, begeleid door de stoom(?)hoorn van de veerboot.

Langs de kant honderden mensen publiek hier. In de chaos op het parkeerdek vanwaar de start plaatsvond was ik iedereen kwijtgeraakt dus het was direct mee in de stroom lopers. De start was vlotjes en de eerste km ging in 4.45. En het ging lekker dus ik besloot ook geen gas terug te nemen maar  gewoon te kijken waar het schip zou stranden. Alle anderen ( op 3 na ) liepen de 10 km dus zouden veel eerder zijn in Den Burg dan ik en die kan je niet te lang laten wachten natuurlijk. Het 10 km punt kwam voorbij in 48 nog wat. Niet verkeerd, vond ik. Toen kwam het strand. Gelukkig wats het hard, dus alleen de op- en afrit waren mul en hard werken. Het 15 km punt ging in 1.13 nog wat. Dat was dus 5 minuut per km vanaf het 10 punt. Het was natuurlijk wel ploegen van het strand af. Het gevoel was nog goed. Ineens vond ik een waanzinnig goed ritme. Iemand verzuchtte achter mij: "Zo-o, de tweede adem gevonden?" Tot 17 km ging het echt snel voor mijn gevoel. TOen werd het zwaarder en begonnen de kilometers  te tellen. Toch lukte het een redelijk tempo te handhaven. Je ergste nachtmerrie is dat al die andere lopers van daarnet jou weer inhalen en meewarig naar je kijken van : Die heeft zijn ke=rachten schromelijk overschat.

In Den Burg wachtte mij een bijzonder warm onthaal. Alle 10 km lopers moedigden mij aan in de laatste 400 meter. Daar kreeg ik echt even een kick van. Uiteindelijk werd de eindtijd 1.42.51 waarmee ik zeer tevreden ben.

Iedereen had wel lekker gelopen, alleen Paul had het zeer zwaar gehad.

Tijden:

21 km

Koos Noorderbroek    1.55,54

Piet Vlaanderen         1.48,36

Paul van Raaij           2.15,07

10 km

Henk Harsselaar        53,11

Marja Harsselaar       1.10,07

Marjan Noorderbroek 1.11,48

Joke Quax                  56,42

Mirjam Hulscher        1.02,12

Rina de Jong               58,28

Annelies Hulscher      1.00,39

Sandra Hin                1.07,45

Alle buien omzeilend kon ik deze week lekker heen en weer fietsen naar mijn werk in Alkmaar. Met lopen lukte het tot vandaag ook prima droog thuis te komen( behalve het zweten dan). Maar deze zondagmorgen was het bar en boos. Met 3 dapperen dachten we om kwart voor tien op pad te gaan maar na 10 minuten keerden we op onze schreden terug naar de parkeerplaats omdat het begon te onweren. De duinpaden stonden zo goed als onder water en we waren in die paar minuten volledig doorweekt. Jammer van dat onweer, want als je eenmaal nat bent kan je net zo goed een uurtje doorrennen.

Eenmaal thuis gekomen heb ik even gedouchet en daarna de Dam tot Damloop gekeken.

Dinsdag heb ik een intervaltraining vervangen door lange duurloop. Dit was de eerste keer sinds de voorbereiding op Londen 2009 dat ik in training 21 km heb gelopen. Het ging prima en woensdag - de day after- kon ik gewoon nog hardlopen met de KLG.

Vrijdag was de laatste vrijdagavondtraining van Maarten bij de KLG en daar heb ik ook gelopen. Dat ging goed, maar enige stijfheid is te bespeuren . Even wat herstel inbouwen dus.

Zaterdag was de tweede Start to Runtraining. Dit is niet echt belastend met 5 x 2 minuten. Wel is het heel leuk om te doen.

Zaterdagmiddag heb ik samen met Ine 14 km gewandeld in de bossen rond Soest. Daar heb je heel andere natuur dan bij ons met al die zandverstuivingen, echt mooi.

Dus aan sportieve bezigheden geen gebrek deze week.

 

Komend weekend Texel! Ik heb er zin in.

De dagen na Tilburg waren vol van spierpijn. Het duurde tot donderdag om er een beetje vanaf te zijn. Dus ik heb me toch meer geforceerd dan ik onderweg dacht.

De eerste werkweek is verder weer omgevlogen, het is alsof ik geen vakantie heb gehad....

Werken brengt weer fietsen met zich mee. Daar heb ik deze week veel mazzel mee gehad door tussen de buien door te fietsen. Ik ben geeneen keer natgeregend, wat best een prestatie genoemd mag worden gezien het buiige weertype.

Maandag heb ik even rustig uitgelopen, wat dus niet echt veel hielp.

Woensdag was de KLG weer aan de beurt. Deze keer met een pyramideloop rond het zweefvliegveld.

Donderdag en vrijdag heb ik niet gelopen in afwachting van de zaterdag.

Het wadlopen wierp zijn schaduw vooruit en ik had geen idee wat ik kon verwachten.

Ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de club gingen we met een bus vol naar Ameland om deze activiteit te doen. De organisatie was perfect en we hebben een soms grensverleggende feestdag gehad. Het wadlopen is wel een activiteit die achteraf leuker is dan tijdens. Het is behoorlijk zwaar en je moet niet bang zijn voor een spatje modder of een diertje wat rondkruipt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het weidse uitzicht is prachtig en ook Ameland bezorgt je het eiland vakantiegevoel. Na afloop hebben we gezamenlijk heerlijk gegeten in restaurant Land en Zee en Parkeerplaatszicht, waar onder het genot van een spaatje ofzo de tocht geevalueerd werd.

Hierna werd de terugreis met de bus over toeristische wegen aanvaard.

Zondagochtend stonden er weer 3 mensen op me te wachten voor een lekker rondje door het bos. De wadlopers mochten uitslapen. Gelukkig had ik geen last van mijn spieren en was het leuk lekker rustig een uurtje in het duin te zijn.

Nu is het zaak wat meer kilometertjes in de benen te krijgen om straks op Texel(he, het tweede waddeneiland in een maand)  de halve marathon goed te kunnen volbrengen.

 

Wekenlang heb ik toegeleefd naar de eerste grote wedstrijd sinds maanden- de Tilburg Ten Miles. Het moest zondag weer eens gaan gebeuren, een serieuze prestatie moest geleverd worden. De warmte was weliswaar niet in het voordeel van een koud- en laaglandatleet, zelfs in sommige gevallen levensbedreigend, maar desalniettemin was het verwachtingspatroon hooggespannen. Helaas, ondanks een strak gevolgd dieet van koolhydraten en alcohol gedurende de vakantie bleek de eerste plaats wederom iets te hoog gegrepen dit jaar.

Waar ik wel zeer over te spreken ben is de manier waarop ik heb kunnen lopen. Het tempo was zeer gecontroleerd. Na een rustig begin( de eerste 5 km in 24,54) kon ik een beetje versnellen gedurende de tweede 5 km ( 5 km in 23,40 ). Ik wist dat het daarna een kwestie van volhouden zou worden omdat ik in training nog niet voorbij de 14 km was gekomen.

De derde 5 km gingen in 24,27. De laatste 1,1 km in 5,16 dus in totaal 1.18,19. Het doel was onder de 1.20 dus dat is goed gelukt.

Door het benauwde weer waren er veel mensen onwel geworden en er iszelfs iemand overleden, dus daar schrik je wel even van. Verbaasd ben ik echter niet. In de tijd dat ik na afloop stond te kijken op het 15,5 km-punt zag ik al 4 mensen onwel worden. De EHBO had de handen vol.

Onder zulke omstandigheden moet je luisteren naar je lichaam en niet teveel pushen om 30 seconden sneller te zijn.

Gelukkig verstaan Super E. en Martin die kunst en hebben ze prima gelopen.

Ook Arthur , Annemarie en Paul v. Raaij waren in Tilburg. Zij hebben ook alledrie prima de finish bereikt. Arthur zat net voor mij, ik heb hem de hele weg in de rug gekeken maar kon er niet bij komen. Na afloop trof ik hem in het finishvak en we hebben onze belevenissen uitgewisseld. Gezellig hoor, medelopers van de KLG. Helaas heb ik Annemarie en Paul na afloop niet meer gesproken.

Voor mij was het een zeer geslaagd evenement, Martin vond het de Dam tot Dam van het Zuiden, met al die mensen en muziek langs de kant. Het was echt geweldig.

Nu nog wat fanatieker doortrainen, waarschijnlijk de nadruk op kleinere dingetjes, misschien een mental coach, of extra ontspannen met klankschalen, yoga, retraites, hotstonemassages en minder tiramisu, Hoegaarden Grand Cru, en Ijspaleis en de winnaar- meneer Rono- kan het wel schudden. Het futiele verschil van een half uurtje is niet onoverbrugbaar.

In deze tobzomer lukt het goed om tussen de buien door te lopen.

Maandag waren er dreigende luchten(wanneer niet?) maar tijdens de training, 14 x 200m, bleef het nagenoeg droog. Het ging wel moeizaam deze keer, ik kon maar nauwelijks mijn gestelde tijd lopen. Super E. daarentegen ging als een speer en zette een mooie reeks neer. Ze heeft er momenteel veel zin in en kwam deze week ook met het idee om de 8 km in Schoorl te gaan doen. Dit staat altijd wel een keer op het programma in de zomer maar was er nog niet van gekomen. Het is een vreselijk zwaar rondje van 4 km dat je 1 of 2 x mag afleggen. Er zit een klim in die wel 800 meter lang is(schat ik) en steil bovendien. Het kopje van Bloemendaal, een van de weinige bekende bergen in Noord Holland steekt er schril bij af.

Woensdagavond bij de KLG heb ik het zelf tijdens de trainiing rustig aan gedaan zodat ik donderdag in Schoorl zou kunnen vlammen. Woensdag was Nico weer terug na zijn dramatische ervaring van negen weken geleden. Toen kreeg hij last van zijn hart tijdens het lopen en is in allerijl naar het ziekenhuis gebracht om, naar bleek,  te worden gedotterd. Iedereen vond het wel spannend, Niko zelf nog het meest, maar volgens de deskundigen moet het weer kunnen. We hadden een rustig rondje waar ieder op zijn niveau kon intervallen en dat ging prima. Nu Ellemieke nog....

Donderdag samen met Martin en Super E. naar Schoorl. Het was lekker loopweer, wel wat benauwd maar goed te doen. Er stonden ongeveer 70 mensen aan de start bij het Klimduin en direct na het startschot begin je met een venijnige klim. Het veld wordt uiteen geslagen en je kan lekker je eigen tempo lopen. Er waren wel een paar mensen die iets voor mij liepen maar eenmaal boven gekomen loop je een kilometer vlak over een asfaltweg en daar werden de verschillen gemaakt. Ik haalde wat mensen in en anderen liepen van mij weg, waarna het verder een eenzame strijd tegen de zwaartekracht werd voor mij. In de tweede ronde werd ik nog met een bloedgang  gepasseerd door een stoere 65-plusser die vlak voor mij de bossen vervolgens indook om een flesje AA tevoorschijn te toveren. Zodoende passeerde ik hem weer onder het roepen dat epo verboden is, en heb hem pas na de 'wedstrijd' teruggezien. Maar wat een vreselijk rotparcours is het. Mijn doel was onder de 40 minuten te lopen. De eerste ronde ging in 20,09 dus toen wist ik al dat het niet ging lukken. Toch liep ik wel lekker voor mijn gevoel. Die 2e ronde had ik geen richtpunten en moest alleen knokken, waardoor ik een vervval kende van dik een minuut. Eindtijd 41,28 over 8 km. Niet best als je dat zo leest maar probeer het maar eens daar in Schoorl....Ik was best tevreden. Martin en Super E. waren ook lekker geradbraakt en na de finish moest Martin even wat tijd voor zichzelf vrijmaken om bij te komen. Zelden heb ik hem zo stuk zien zitten.

Vrijdag waren mijn kuiten overigens flink stijf van al dat geklim en gedaal, maar gelukkig wilde Ine de boel even losmasseren.

Zaterdagochtend heb ik nog met Super E. ( idee kwam weer van haar) de witte paaltjesroute gelopen tussen Egmond en Bergen aan Zee. Dat houdt in: in Egmond aan Zee starten, strand op naar Bergen, daar bij de bebouwing direct de duinen in en naar Egmond aan Zee terug. Dan kom je in het duin een route tegen gemarkeerd door, jawel, witte paaltjes, van 1,5 km lang mul zand. Flink ploeteren maar landschappelijk schitterend. We hadden er bovendien mooie Hollandsche Luchten bij en het was Genieten met een grote G. Dik een uur gelopen en helemaal gelukkig.

Zondag met de KLG weer lekker dik een uur door het duin gerend. De vakantie heeft conditioneel behoorlijk erin gehakt dus deden we het rustig aan. Maar weer hielden we het droog deze zondag.

In de middag vierden Marjan N. en Koos hun 25-jarig huwelijksfeest waar we met de loopgroep waren uitgenodigd. Daar hebben we ook lekker in de zon gezeten onder het genot van...

Reuze gezellig was het. Dit werd mede veroorzaakt doordat wij geen lied hadden gemaakt voor dit feest. De pogingen daartoe tijdens de training van die morgen(wel wat laat ja) smoorden in het gepuf en gesteun om vooruit te komen na de vakantie.

 

Komende zondag staat Tilburg op het programma. Ik weet nu in ieder geval dat ik goed getraind heb, dus het wordt genieten!